Het idee een website te maken van de toneelgroep Moed en Eendracht, werd geopperd op het jaarlijks souper door de harmonie aangeboden aan de leden van de toneelgroep. Hierbij werd natuurlijk direct gelonkt naar de acteur die de beginperiode van de huidige toneelgroep nog heeft meegemaakt. U dient uiteraard deze persoon te verontschuldigen voor het feit dat zijn ervaring slechts reikt tot het jaar 1973, zijnde een periode van vierendertig jaar. Voor jonge mensen een eeuwigheid, voor ouderen een periode vol herinneringen, die hen terugbrengt naar hun jeugd, die bij velen nog vers in hun geheugen ligt.

De periode voor 1973 kan ik slechts oproepen dank zij getuigenis van mijn echtgenote Lisette Bloemen , wiens herinnering ook slechts teruggaat tot de tot de vijftiger jaren. Uit haar herinneringen komen stukken naar boven zoals " Een schat van een dochter", de volledige cyclus van Slisse en Caesar, Toon heeft het miljoen, en nog enige andere die jammer genoeg vergeten werden. De acteurs van toen, met als bekendste, ik mag wel zeggen de legendarische Gerard van de Miele (Cuppens) Jeanke Hennen (Bosmans), mijn dierbare echtgenote zelf Lisette Bloemen en nog een stoet anderen die naar de behoeften van het stuk gerekruteerd werden, (wat in die tijd een fluitje van een cent schijnt geweest te zijn) beginnen langzamerhand tot de geschiedenis te behoren.

Sommigen zijn ons al ontvallen en de overigen zijn ook niet meer van de jongste. Wat de acteurs uit de jaren daarvoor betreft, die zijn al helemaal in de nevelen der tijd verdwenen. In de jaren zestig viel zoals vele andere mooie tijdsverdrijven, ook het toneel ten prooi aan de modernisering van der maatschappij. De televisie was algemeen geworden, en dingen als Bonanza, Rawhide,Mannix en Mission impossible verdrongen stilaan het toneel. Kwam daarbij nog het feit dat het in Neeroeteren ontbrak aan een moderne accommodatie, wat het toneel helemaal deed stilvallen.

Ik herinner me nog wel twee vertoningen "Wie wint de pot" en "Broertje" die opgevoerd werden in zaal Metro ( het huidige funerarium Bussels)door een groep uit Dilsen, maar dat waren de laatste stuiptrekkingen.

Komen wij dan tot het jaar 1973, de harmonie begon zich net omhoog te hijsen uit een diepe depressie, de oude instrumenten dienden vervangen te worden en een flink aantal diende dank zij een doorgedreven wervingscampagne aangekocht. De financiële toestand was precair, men verkeerde constant in het rood, wat volgens de toenmalige schatbewaarder Michel Tijskens ongeoorloofd was. Ieder initiatief dat de schuldenlast lichter kon maken diende te worden uitgeprobeerd. En zo werd door de bestuursleden Gerard Cuppens en Theo Knooren het idee geopperd om terug toneel te gaan spelen.

Homaar, dat was rapper gezegd dan gedaan, het cultureel centrum was net afgebouwd en stond daar eigenlijk zo goed als niks te doen. Dat vormde dus geen probleem, maar acteurs dienden te worden gezocht, een stuk gekozen, een decor was niet voorhanden, een regisseur al evenmin. En toch zette men door, en ja hoor men kreeg het voor elkaar, met schmink en pruiken werden vijftigers veranderd in jeugdige mannen en vrouwen, Cois Zoons kreeg een reclamestand van Nolico toegezegd die als decor kon dienen en met wat verbeelding, werd een gezellige huiskamer ingericht.

Het eerste stuk " De Bruidegom van mijn vrouw" met als bezetting Gerard Cuppens, Theo Knooren, Nico Janssen, François Zoons, Lambert Jansen, Lisette Bloemen, Wies Jonck,; Magda Knippenberg, en Marleen Meeuwissen werd tot een goed einde gebracht. Het bleek toch maar dat de televisie er niet in geslaagd was alles de keel dicht te knijpen, en dat toneel door eigen mensen nog altijd gesmaakt werd.